Κρώμνη Παραδοσιακός Οικισμός.
Ο δασικός δρόμος του βουνού Πάικο οδηγεί τον επισκέπτη στον ορεινό οικισμό της Κρώμνης. Σκαρφαλωμένος στα 580 μέτρα διατηρεί ακόμα τα σημάδια της ιστορίας στα σπίτια του ακατοίκητου οικισμού. Τα ερείπια των ασβεστοκάμινων, των εγκαταστάσεων επεξεργασίας ξύλου και των κεραμοποιείων μαρτυρούν ότι η Κρώμνη παρά τη γεωγραφική της απομόνωση, ευημερούσε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Οι κάτοικοι της, κυρίως ξυλοκόποι και κτηνοτρόφοι επιβίωσαν με αυτάρκεια ακόμη και σε δύσκολα χρόνια. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπήρξε το καταφύγιο των ανταρτών και των συνταγμάτων του ΕΛΑΣ. Ο γερμανικός στρατός δεν τόλμησε να την προσεγγίσει και να την κάψει, όπως έπραξε με τον οικισμό του Ελευθεροχωρίου Γιαννιτσών. Η δύσβατη θέση της τον απέτρεψε.
Κατά τα μεταπολεμικά χρόνια ο πληθυσμός της Κρώμνης σταδιακά αυξάνει. Το 1971 έχει 610 κατοίκους. Η απομόνωση της θέσης της όμως ανάγκασε το 1971 τους κατοίκους να μετεγκατασταθούν στο χωριό Νέος Μυλότοπος.
Τα πέτρινα σπίτια του, το παλιό δημοτικό σχολείο, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (1858), η βρύση με το τρεχούμενο νερό, οι πηγές, οι σπηλιές του δάσους γίνονται οι εικόνες μιας ζωής που σταμάτησε στο χρόνο. Ο καθαρόαιμος, μη εξωραϊσμένος τουριστικά χαρακτήρας της Κρώμνης γίνεται το ωραίο ταξίδι του περιπατητή στα προπολεμικά χρόνια.
