Το χωριό Πλαγιάρι βρίσκεται μεταξύ της Λάκκας και της Αραβησσού στους πρόποδες του Παϊκου. Το 1918 τα χωριά Μαυρένοβο, Μπάμπιανη και Ισπερλίκ σχηματίζουν την κοινότητα Ισπερλίκ. Το 1920 στην κοινότητα προσαρτάται ο οικισμός της Μονής Παναγίας ενώ το 1922 η κοινότητα καταργείται και τα χωριά συνενώνονται με την κοινότητα Ασάρ-Βέη. Το 1926 το Ισπερλίκ μετονομάζεται σε Πλαγιάρι και ανήκει πλέον στην κοινότητα Καλλίνιτσας (Καλή). Το 1928 ο οικισμός αποσπάται για να συνενωθεί με την κοινότητα Αραβησσού. Το 1931 αναγνωρίζεται ως κοινότητα μέχρι το 1997 όπου καταργήθηκε για να συνενωθεί με τον νεοσύστατο τότε Δήμο Κύρρου. Η νέα ονομασία του χωριού προέρχεται από το μέρος από όπου ήρθαν οι πρόσφυγες, δηλαδή το Πλαγιάρι Καλλιπόλεως, λόγω της τοποθεσίας του πάνω σε πλαγιά.
Το χωριό Πλαγιάρι.
Οι κάτοικοι του χωριού είναι πρόσφυγες από το Πλαγιάρι (Μπουλαϊρ), τη Μήδεια και το Οργάζ της Καλλιπόλεως στην Ανατολική Θράκη. Στη σημερινή τοποθεσία υπήρχε Τουρκικό χωριό με το όνομα Ισπερλίκ που σημαίνει το μέρος του Σπύρου. Το 1922, με την ακολουθούμενη ανταλλαγή πληθυσμών οι μεν μουσουλμάνοι κάτοικοι έφυγαν προς τις περιοχές της Τουρκίας, οι δε χριστιανοί από το Πλαγιάρι της Καλλιπόλεως που ήταν αρκετά μεγάλο χωριό ήρθε εδώ στην Έδεσσα για εγκατάσταση ενώ μια άλλη ομάδα εγκαταστάθηκε στο Πλαγιάρι Θεσσαλονίκης, στην Καρδία και στην Αγία Παρασκευή.
Στο χωριό κατοικούν και οικογένειες βλάχων από τη Βλάστη Κοζάνης και από τα Μεγάλα Λιβάδια.
Οι κάτοικοί του Πλαγιαρίου ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία με κύριες καλλιέργειες το ροδάκινο και τον καπνό. Επίσης υπάρχουν καλλιέργειες Λουλουδιών όπως αυτή του δρεπτού τριαντάφυλλου.
Στο χωριό υπήρχε κύρια προσφυγικός πληθυσμός από Θρακιώτες και δεν υπήρξε πρόβλημα με τους λίγους γηγενείς-Βλάχους. Τα σπίτια ήταν πέτρινα, χαμηλά και η ζωή απλή και λιτή. Είχε μικρά μαντριά μέσα στο χωριό για οικο-κτηνοτροφία. Το νερό ήταν απο πηγάδια ενώ το χωριό είχε και και δυο βρύσες νερό απο το Πάϊκο. Περίεργο και πρωτοποριακό ήταν το σύστημα της ύδρευσης. Τα τρία πηγάδια, 6 μέτρα βάθος το καθένα ενώνονταν το ένα με το άλλο και παρείχαν νερό σε βρύσες για το χωριό και για το πότισμα των ζώων.
Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται ένα απολύτως παραδοσιακό καφενείο της δεκαετίας του '30, το οποίο σώζεται ατόφιο μέχρι σήμερα. Εκεί οι Θρακιώτες ως καθαρόαιμοι γλεντζέδες περνούσαν για ένα ποτηράκι ...
Εκτός από την πλούσια γεωργική παράδοση υπήρχε και κτηνοτροφία και το χωριό είχε σχέση και με εκλεκτά γαλακτοκομικά προϊόντα. Λέγεται ότι έστελναν το γάλα μέσα απο κεραμίδες απο το βουνό μέχρι στο χωριό. Οι Βλάχοι είχαν τυροκομείο μιας και το γάλα ήταν απο τα καλύτερα στην περιοχή.
Στο χωριό είχε και πολλούς ασβεστάδες μιας και η παραγωγή ασβέστη ήταν χρήσιμη ως υλικό και η περιοχή είχε ασβεστόπετρα. Η ασβεστόπετρα άφθονη στο βουνό μέχρι και σήμερα.
Το Πλαγιάρι είναι γνωστό και ως χωριό των κυνηγών. Στην πραγματικότητα είναι μια πολύ καλή βάση για κυνήγι στο Πάϊκο που αποδεδειγμένα είναι εξαιρετικός κυνηγότοπος για λαγούς ή αγριογούρουνα.
Στο χωριό υπάρχει ο Πολιτιστικός Σύλλογος «η Ελπίδα» ο οποίος στεγάζεται στο κτίριο της πρώην κοινότητας που σήμερα αξιοποιείται ως πολιτιστικό κέντρο. Ο σύλλογος έχει χορευτικό τμήμα και κάνει μία ετήσια εκδήλωση και διατηρεί ένα μικρό αρχείο με φωτογραφίες
Στο χωριό υπάρχει η εκκλησία Γεννήσεως της Θεοτόκου και γιορτάζει στα εισόδια της Θεοτόκου 8 Σεπτεμβρίου ( Γενέσιο της Θεοτόκου), οπότε γίνονται και διάφορες εκδηλώσεις.
